///u think u know but u don’t…
u’ll never have a clue how it feels like… prang mei mundo sa loob mo na gusto mong tanggalin… oh shit it’s so depressing… dunno kung mgging thankful ba ko for what i have or wat… ewan… mlmang di ko pa nafeel ung mpunta sa iba… i can’t sense anything na ‘welcoming’ in here… dummy…
kakainis tlga… kht anong positive approach ang gwin mo lalabas at lalabas prin ung sakit… at grabe hirap magtago ng feelings… prang mgbuburst ka… gawsh… ang mhrap pa dun bkt cla pa ung ngpapafeel sakin nun… san pa kya ako hhnap ng gnong pagmamahal… asa pa…
iniicp ko cgro gngawa rin to ni God pra mging strong ako… pra di ako iyakin at sensitive… pero naiicp ko rin kung bkt gnon ung treatment nila… so unfair…
“ano ka ba bakit wala ka pang nhhnap?… pampatagal ka naman eh…”, “oh ano na nangyari sau knna ka pa jan wala ka pa rin napipili?…” bwct… pwede ba kung wala kang matutulong u shut up nalang?… nkakadistract ka pa eh… leche tlga… grabe for ilang years ko na rin tntgo at pilit knkeep sa sarili ko… mahal nio ba tlga ko?!… haiiiiii… bwct…
wala ka pang masabing positive… puro nlng negative ung tinitingnan mo… mgkaron man ako ng achievement iba pa sasabihin mo… “dapat lang”… bkt gnon?… d ba pwedeng “nice nman”… ano bang difference?… grabe ka… puro kplastikan pnpkta mo sa friends mo nkakainis ka na tlga… kala mo ang bait bait pero cge, kung alam nio lng…
ihateyou… ihateyou… ihateyou…
